10.2

بالاخره بعدمدتها دست به کیبورد شدیم و ازسکوت دهشتناک خودمون دست برداشتیم!

یه دنیاحرف دورسرم می پیچن و من میدونم که نمیتونم حتی یه کلمشو درست بیان کنم ولی میگم که گفته باشم!

واچینگ لارا تو گوشم می پیچه و من دارم فکرمیکنم که توی اتوبوس این صدا توی گوشم پیچید!!!به کارایی که میخاستم انجام بدم فکرمیکردم و روزایی که درپیش دارم...هوای خنک اتوبوس توی ریه هام بود وسردردی که انگار هیچ وقت از همسفربودن بامن توی اتوبوس دست نمیکشه ...خستگی عجیبی که حاصل اون همه کاربود که با بیرحمی تمام ریختن سرم و جاداره ازمیم جان یادی کنم که اونقدر بهم کمک کرد یادمه بهش گفتم من بی وفام شاید تو کل تعطیلات یه بارم حالتو نپرسم ولی دلم براتون تنگ میشه!!!خب برگردیم ب اتوبوس طبق معمول صدای یه فیلم چرت کل اتوبوسو برداشته بود فیلمی با بازی لیلا حاتمی و شهاب حسینی ستاره های سینمای ایران...هه:دی!!!من بی توجه به فیلم مثل همیشه راضی بودم ازاین که سکوت اتوبوس ازبین رفته ومن میتونم راحت به موزیکای عجیب غریب موردعلاقم گوش بدم بدون اینکه کسی بشنوه و پیش خودش فکرکنه که :"وا این دیگه چه آهنگیه این گوش میده"

رسیدم درحالیکه تو ذهنم یه نقشه بزرگ کشیده بودم برا تابستونم!

خسته شدم دیگه بقیشو نمیتونم بنویسم