اما مگر میشود آسمان اینقدر قشنگ باشد و من چشم به زمین بدوزم و راه بروم ...
مگر میشود تمام حواسم به این باشد که پایم توی چاله چوله های پیاده رو نرود یا به در و دیوار نخورم؟
و آنوقت آسمان را ازدست بدهم؟
و نتوانم حتی یک تکه کوچکش را سوغات بیاورم برای تو برای خودم!
مگر میشود آدم آسمان را نبیند و حالش خوب بشود؟
اصلا مگر میشود روی زمین زندگی کرد؟
برچسب:
نویسنده: یگانه حسینیان