13.7

این روزا خیلی یهویی ذهن آدم یه فلش بک میزنه به پارسال همین موقع ها که انگار قرار بود این روزهارو یجور دیگه رقم بزنم یجوری که فرق کنه با سال قبلش و سال قبل ترش...یجور قرار مدار بود بین من و خود درونیم! انگار قرار بود یجور بهتری باشم یجور بیشتری عاشق باشم و از اینجور حرفا! که این فلش بک یهویی واسه چند لحظه تو فکر میبره آدمو ...فقط چند لحظه و بعدش سعی میکنی بهش فکر نکنی که نخوای خودتو سرزنش کنی چون میدونی هیچ مقصر دیگه ای وجودنداره که بخوای از خودت فرار کنی و خراب بشی سرش! امسال فرق میکرد با سال قبل و قبل ترش ولی من همونم فقط یه سال بزرگتر و البته با چندین درجه امید بیشتر به آینده و خوشگل سازیش و یه سری تغییرات بزرگ دیگه که خیلی امیدوارکننده ن ولی بهرحال چیزی که مهمه اینه که اینجا یه مقصر وجودداره یه مقصر که به قصورش اعتراف میکنه و بعد دیگه فکر نمیکنه!

قراره سال دیگه که چندروز دیگه شروع میشه یجور دیگه باشه یجوری که فرق کنه با سال قبل و قبل ترش یجور قشنگتر یجوری که عاشق تر بشم!!! خلاصه کلام اینکه آدمی بهر امید زنده ست و بس!!

26اسفند