یه پیاله رسوایی
از مرگ باید ترسید اززندگی اما بیشتر!
به جسته اشتباهی جدال خاموشی و فریاد سر می گیرد آنطور که نباید و جبرانش خاموشی ست کاش با کمی پشیمانی هم همراه باشد کاش به وقت جبران خفتگی فضا گیر نشود!
باید گریست به هر حال باید گریست برای عصیان برای بندگی برای دردهای ابدی دنیا که خودش فی نفسه فناپذیر است اما درد هایش باقی!به انتظار بقای دردهایش استخوان میپوسد زیر خروار ها خاک و تسبیحی در دستانت کاش بگردد که صدایش کاسه صبرت شود!
بایددر حال بیحالی فرو بروی نیندیشی اما که مو بر بدنت راست میشود و نمیفهمی که چه میگویی نمیفهمی که چه میفهمی؟!
+ توسط میمـ.ـهیس |
برچسب:
نویسنده: یگانه حسینیان